شما اینجا هستید

اجتماعی » از« لولو» ایرانی تا «مومو» ژاپنی


گروه اجتماعی ــ رعنا امیری

فضای مجازی پر شده از تصویر دختری با موهای آشفته و کم پشت.  قیافه ای نامتوازن.  پیشانی و چشمانی برآمده و دهانی زشت که بصورت عرضی، از یک گوش تا  گوش دیگرش کشیده شده است.
تماس می گیرد. با چشمان از حدقه بیرون آمده اش، به شما نگاه کرده وطنین خنده ای ترسناک همراه با قهقهه ای دلهره آور را در گوشتان رها می کند. اگر کاری که گفته را نکنید نفرین می شوید. اینها اطلاعات اندکی از موجودی واتسآپی است که اینروزها تیتر به تیتر می چرخد. اما مومو که که اکنون در طول سه سال اکثر کشورهای دنیا را گشته تا به ایران برسد، مساله تازه ای نیست.آنچنان که پلیس فتا در پیامی همگانی در فضای مجازی، خانواده ها را به آرامش دعوت کرده است. « خانواده ها نگران نباشند و در صورت مشاهده  فرزندانشان، آنها را به آرامش دعوت کرده ونظارت و پیگیری لازم در استفاده  فرزندانشان از فضای مجازی را بیشتر کنند.» پلیس در تمام استانهای کشور این پیام را ارسال کرده است، درحالی که درگفت وگو با تعدادی از کودکان و نوجوانان، دریافتیم که اکثر آن ها جریان چالش مومو را فقط از طریق فضای مجازی مطلع شدند و تا حال تماس مشکوک یا  پیام و تصاویر دهشتناک  را از کابری ناشناس دریافت نکردند.

* فضای مجازی و کودکان
وقتی پای کودکان و نوجوانان در میان باشد، قضیه حساستر می شود.آن هم در بین خانواده های ایرانی، که همیشه مراقبت و پیگیری های لازم را حتی از راه دور، اعمال میکنند. نظارتی که اینروزها به سبب استفاده کودکان و نوجوانان از فضای مجازی و بهره مندی از بسته های آموزشی در فضای مجازی سبب افزایش استفاده نوجوانان ایرانی از فضای اینترنت در ساعات بیشتری از شبانه روز شده است. ساعتهایی که قبل از همه گیری کرونا، محدود وهمراه با نظارتهای بیشتری بود. به گفته بسیاری از کارشناسان، چالشها و بازی هایی نظیر نهنگ آبی و مومو که با انتقال سریع و دست به دست شدن در فضای مجازی دنبال کاربران بیشتری می گردند فقط با اطلاع رسانی و مطلع کردن فرزندانمان، بی نتیجه می ماند.
مهین عبدالله زاده که خود آموزگار است در گفتگو با «وطن روز» با اشاره به چالش مومو می گوید: هنوز به صورت جدی در مورد مومو نشنیده بودم که یک شب دخترم به من گفت مومو چیه؟ و روزهای بعد که پیام پلیس فتا و تیترهای رسانه ها را دیدم، به عمق مطلب پی بردم.
خانم عبدالله زاده اضافه می کند که « فقط کافی است چند نفر از موضوعی خبر داشته باشند و همین در یک گفت وگوی ساده دست به دست شده و بعد جستجوها شروع می شود که موضوع از چه قرار است.»
این آموزگار به وضعیت روزهایی که درآن هستیم اشاره کرده و اضافه می کند که:  مهم نیست اسمش مومو هست یا چیز دیگر، مهم این است که بدانیم چگونه با آن مواجه شویم. در هر دوره ای بازی ها و چالش هایی در بین فرزندانمان دست به دست می شود وترس از اینکه آیا می توانند  این دفعه هم، خودشان را از چنگال افکارپلید سواستفاده کنندگان طراح این بازی ها، نجات دهند، دغدغه والدین ایرانی شده است که تنها راه آن استفاده بهینه و درست از وسایل ارتباطی و اجتماعی است.

*درد دلی که همه داریم
آسیه نحوی که  استاد دانشگاه ویک مددکار اجتماعی است در گفت وگویی  که با«وطن روز» داشته ، درمورد چالش هایی مانند «مومو»، تصریح  می کند: در اینجورمواقع، خانواده ها فقط ناکامی ها و مشکلات جامعه را می بینند و می گویند که ایکاش اینطور بود و یا آنطور نبود.ای کاش «شاد» بی نقص بود؛ ای کاش مدرسه ها باز بود، ای کاش  فضای مجازی امن بود و هزاران ای کاش دیگر که در عین درست و به جا بودن برخی از توقع خانواده ها، باید توجه مان را هر روز به این مسئله بیشتر کنیم که ما در هر شرایطی که هستیم باید بهترین عملکرد خودمان را نشان دهیم. حال که یکسری نواقص وجود داشته و برحسب اطمینان، یکسری از کمبودها هم در خانواده ها  موجود است پس نظارتمان را همیشه باید داشته باشیم. چه قبل از حضورشان در اینترنت وچه حال که گوشی های موبایل محل یادگیری و آموزش فرزند ما شده است. همیشه یک نظارت پیگیر را دنبال کنیم. نظارتی همراه با عطوفت و اعتماد.
نحوی در ادامه به این نکته اشاره می کند که ما باید فاصله بین خود و فرزندانمان را آنقدر کم کرده باشیم که آنها هر مطلبی را به ما بگویند و به اصطلاح درد و دل کنند.
وی خاطرنشان می کند که فاصله ای که ما بین خود و فرزندان ایجاد کردیم با ورود فضای مجازی به دنیای کودکان هر روز بیشتر و عمیق تر شده و اگر نگاهی واقع بینانه به آن نکنیم، روزی می رسد که با هیچ ترفندی این دره عمیق «جدایی دوطرفه» را، نتوانیم پر کنیم.

*آرامشی برای کودک و خانواده
مرتضی سهرورد، روانشناس کودک در رابطه با ترس و نگرانی جامعه و مخصوصا کودکان و نوجوانان از «مومو» به «وطن روز» گفته است که نقش خانواده خیلی پررنگ است. مومو ممکن است فقط یک اسم باشد مثل همان لولو. لولویی که شبها برای کودک تعریف می کردند تا بخوابد.همین ترس کافی است تا مدت ها ذهن فرزندمان آشفته باشد.
او ادامه می دهد: اطلاعاتی در حد و اندازه کودک و نوجوان به او بدهیم .آن هم در شرایط آرامش و باز با استفاده از جملات آرام کننده؛ چون بعضی از والدین تصور می کنند ترس مانع می شود کودکشان به سراغ موضوع نگران کننده آنها برود، در حالی که کنجکاوی و ترس دو مقوله بسیار نزدیک به هم و تشویق کننده هستند و نباید با ترس، کودکمان را پرورش داده و تربیت کنیم چه ترسی که خودمان به آنها منتقل میکنیم و چه ترسی که از دنیای بیرون بر ذهن و فکر فرزندمان می نشیند، هر دو منسوخ است.

استفاده از خبر با ذکر منبع بلامانع است

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

پایگاه خبری، تحلیلی وطن روز